Author Archives: LITTLE SOM

Blind Trip / Bangkok to Penang

An upper berth train ticket dated 22nd July for one person, from Bangkok to Butterworth
Destination of this trip is not the matter
I paid 1,100 Baht to buy 24 hours on a train to spend time with myself on my 37th birthday.
My first intention was to depart on 21st July but the train was fully booked, the plan was then unfortunately changed.
Before the departure day, a short message was sent to me from ‘Sophie’, a short-haired British girl whom we spent 72 hours together during our Chiang Mai trip.
The message was short and simply conveyed that Sophie was going home to the UK ‘soon’. But for each person, the span of ‘soon’ is not the same.
For one, ‘soon’ might be a day.
For some, it might be two.
While for others, it might last for months.
I wish Sophie’s ‘soon’ was longer than it used to be.
The departure date on Sophie’s plane ticket showed the same day that I initially planned to catch a train.
It may not be a ‘coincidence’.
Luckily, I didn’t get the ticket I wished and that allowed us to have some time to say goodbye on our last night.
We made our farewell at The Yard, where we meet new friends everyday. It is also the place where we say goodbye to old friends everyday.
It was three o’clock in the afternoon, the time that the train was about to arrive. Who would be the person occupying the lower berth? Who would be the person spending a night and a day with me?
I walked up to the seat identified in my ticket, and found a blonde lady smiling. ‘Is this the lower berth lady?’ I thought to myself.
Hi I’m Som
Hi I’m Janin
The conversation started easily. Five minutes after I took a seat, we became friends.
Janin is a german who had left home for years, and visited Bangkok countless times.
She also rode a bicycle from Bangkok to Chiang Mai ‘by herself’.
I asked Janin what made her decided to make the bike trip.
Janin replied shortly, ‘We have plenty of time. Why do we need to take a plane hurriedly?’
If we measure wealth by counting times,
Janin would be a millionaire, whom people would be jealous the most.
Along the way, the only entertainment for us two was a rectangular monitor with motion pictures.
Janin expressed she really liked the television.
I then commented there was only one channel.
Janin later said ‘sometimes we should have no choice.’
Time passed slowly. The noise of the train wheels constantly hit the steel track.
I brought a snack out of my bag and opened it. There were two small plastic packs inside. I shared one with Janin. I picked up a piece of snack while my eyes were locked at the same tv monitor. When I grabbed another piece of snack, my eyes caught a text on the side of the clear plastic pack, ‘SHARE HAPPINESS’. I pointed at the text to show Janin. Janin gave me a big smile and checked her own parcel. We both took a photo of our snack bags, and put them into our bags.
The AC in the train worked very greatly. Janin was well-prepared for this, more than I did. She had one pants, a jacket, a pair of thick sock and a scarf. A person from a cold climate could not stand the temperature.
For me, a tropic person with a thin t-shirt and a shorts, I couldn’t even move my fingers.
The sun climbed down slowly till the dark covered the sky. This meant it was the time to say goodbye to our television show. Our conductor came to arrange bedding. Janin lend me one of her pants in case I couldn’t stand the chilly night. We said goodbye to each other.
A show on the television started with a dawn light of the new day. I prepared simple cups of dripped coffee for two of us. The coffee smelled better than everyday. It may be the new landscapes along the way, or it may be a nice co-traveller.L
Janin said it was lucky that we met. Her coffee for the trip just finished yesterday. Luckily, I carried a good coffee with me. Maybe it was not another ‘coincidence’.
Although the sun had risen, the AC was still too cold for me. The only way to keep warm myself was to stand in the vestibule bit of the train to absorb sunlight directly.
I like looking at the sky. The sunlight at that time was orangey. The beam shined through Dipterocarpus trees along the way. I was so beautiful that I wanted to share it with someone.
‘Which part of the sky is blue’, a question from one book from my childhood, always echoes in my head whenever I have time with myself. That day too.
Janin had a rough plan to visit her friend in Sungai Petani, one station before Butterworth. When we crossed the border to Malaysia, Janin tried to contact her friend but couldn’t reach the friend. Janin then changed her plan and headed to Butterworth, which meant we didn’t need to say goodbye ’soon’. 
Maybe this was not a ‘coincidence’.
Janin had visited Butterworth 4 times already. She asked me what I knew about the town. I knew nothing at all. I didn’t know any connection between Butterworth and George Town, nor the connection between George Town and Penang. Janin felt sorry for a clueless person like me, so took me to get a ferry and to get a map from a tourist information, where I thought she was gonna leave me there. But she then took me to a hostel. We negotiated the price. Finally, we got a private room  for 2 persons for 55 MRK. With a king size bed, AC and shared bathroom, the price was reasonable.
After I learned Janin was not gonna leave me to somewhere, I then ignore the tourist map I got earlier. I just needed to be a good follower. That’s all.
Someone told me the definition of Penang is ‘Yum’. We came out to get some Indian food and then took a stroll. It was many years ago that Janin last came here. Many things changed, she said.
Of course…even I, myself, change. It is hard to control other things too.
Many times when Janin tried to tell stories of things, I was caught absent-minded by Janin, I was like a distracted kid in a classroom.
Janin asked me what attracts me when I travel. I was stumped for a while. Because I am extremely lazy tourist, I do not pay attention to history, temples, nor food.
Janin asked me how many days I planned to stay in Penang,
but I couldn’t answer.
In one hand, I wanted to get to know Penang well.
On the other hand, I got thrilled about the next destination
 so much that I wanted to leave Penang as soon as I could.
I like the time when alcohol does its job, not too much but not too little.
One time, I was drinking with ‘Por’ at The Yard.
‘Por’ is a friend of mine. She may be considered my drinking buddy,
because we always have drinks and chat together.
I am not sure if I can consider her a friend in need,
because I don’t know if Por ??????
Por wrote down names of unknown islands (but familiar to her) onto almost 10 pieces of paper.
She then handed to me.
It was like we were playing a game.
We had decided that when I left Penang, I would do a lucky draw.
And that piece of lucky paper would become my next ‘destination’.
I secretly saw Por prayed that I would grab a paper with the destination Por loves the most.
Janin asked about my plan when we were in Penang,
I told her the whole story.
I also shared with her I was more excited about the next destination than I wanted to know Penang.
Janin was excited with me,
and she wanted to be there when I did the lucky draw.
Early morning, Janin took me to a simple but very cool cafe.
It was black and white, same like what I like.
Janin knew and could guess what I like.
I may be too simple.
We both ordered black coffee.
On the table lied crumpled papers.
There were more than ten pieces on the table.
I and Janin were both excited.
I asked Janin how many chances did I have to draw a paper.
Janin said, twice.
The first time, I got ‘Koh Sukorn’.
Por likes odd numbers.
I like even numbers.
I asked to draw one more time.
And this time, I would not change again, no matter what I got.
We drew the second time.
‘Koh Phra Thong’
The small island that Por loves.
The small island that Por had prayed I would get.
The small island that I wished to go as Por wanted.
The next destination
‘Koh Phra Thong’
Not a ‘coincidence’
With the heart that wanted to be embraced by a sea,
I decided to leave Penang in the afternoon.
The hostel I stayed asked a van to pick me up in front of the hostel at three o’clock.
I told Janin I wanted to buy her beers.
We started to drink since noon time.
I had three more hours.
Janin told me she actually wanted a ticket for the date 21st as well, but it was full.
Definitely not a ‘coincidence’.
The two of us travel from afar to meet each other.
It’s almost the time for the van to pick me up.
It was the time to say goodbye.
It was not long ago that I managed to hug people without feeling shy.
And I started to like hugging.
Every time I hug, I feel warm.
I hear the other person’s heart.
I said goodbye to Janin
It was breathtaking and teary.
Someone asked me,
‘are you not used to saying goodbye yet’.
I choose not to get used to ut.
I want to have emotions. I want to have feelings.
Although I have to cry in front of people, but it means my soul is still there.
Nice to meet you Janin.
ตั๋วรถไฟที่ถืออยู่ในมือ
ลงวันที่ 22 กรกฎาคม
เดินทางคนเดียว
เตียงบน
จากกรุงเทพ
ปลายทางบัตเตอร์เวิร์ธ
การเดินทางครั้งนี้ จุดหมายไม่ใช่สิ่งสำคัญ
เราชำระเงิน 1,100 บาท
เพื่อเวลา 24 ชั่วโมง  บนรถไฟ
เพื่อใช้เวลาทั้งหมดคุยกับตัวเอง ในวันครบรอบวันเกิดปีที่ 37
ความตั้งใจแรกนั้นเราต้องการเดินทาง 21 กรกฎาคม
แต่เนื่องจากที่นั่งถูกจองไปหมดแล้ว
แผนจึงเปลี่ยนไปอย่างน่าเสียดาย
ก่อนเดินทางสองวัน ได้รับข้อความสั้นๆจาก ‘โซฟี’
สาวผมสั้นจากเกาะอังกฤษที่เคยร่วมใช้เวลา 72 ชั่วโมงด้วยกันที่เชียงใหม่
ก่อนหน้านั้น โซฟี คือแขกที่มาพักที่ The Yard
ก่อนจะย้ายไปอยู่อพาร์ทเม้นซึ่งห่างกันเพียงสองซอย
เรากลายเป็นเพื่อนบ้านกัน
สนทนา แลกเปลี่ยนและใช้เวลาร่วมกันอยู่หนึ่งเดือน
ข้อความส่งมาเพียงว่า โซฟีจะกลับบ้านที่อังกฤษ ’Soon’
Soon แต่ละคนไม่เท่ากัน
บางคน หนึ่งวัน
บางคน สองวัน
บางคน อาจเป็นเดือน
เราอยากให้ Soon ของโซฟี ยาวนานกว่าที่เคย
ตั๋วเครื่องบินของโซฟี
คือวันเดียวกับตั๋วรถไฟในมือเรา
อาจไม่ใช่เรื่อง ‘บังเอิญ’
โชคดีเหลือเกินที่ไม่ได้ตั๋วรถไฟตามที่ต้องการ
ทำให้เรามีเวลาบอกลากันในคืนสุดท้าย
เราบอกลากันที่ The Yard
ที่ที่เราได้พบเพื่อนใหม่ทุกวัน
และต้องบอกลาเพื่อนรักทุกวัน
บ่ายสามโมง
คือเวลาที่รถไฟจะมาถึง
ใครกันนะที่ถือตั๋วเตียงล่าง
ใครกันนะที่จะใช้เวลาหนึ่งวัน หนึ่งคืน ร่วมกับเรา
เราเดินตรงไปที่ที่นั่งตามที่ระบุในตั๋ว
พบกับฝรั่งผมทองนั่งยิ้มรออยู่แล้ว
นี่ใช่มั้ย ผู้หญิงเตียงล่างของเรา
บทสนทนาเริ่มต้นง่ายๆ
เพียงห้านาทีหลังจากหย่อนก้น
เราก็เป็นเพื่อนกัน
Janin เป็นสาวเยอรมัน
ออกจากบ้านมาเป็นปี
มากรุงเทพนับครั้งไม่ถ้วน
ขี่จักรยานจากกรุงเทพไปเชียงใหม่ ‘คนเดียว’
เราถาม Janin ว่าคิดยังไงถึงตัดสินใจขี่จักรยาน
Janin ตอบสั้นๆว่า
‘เรามีเวลามากมาย ทำไมต้องขึ้นเครื่องบินอย่างรีบร้อน’
ถ้าคนรวยวัดกันที่การมีเวลา
Janin คือเศรษฐี ที่น่าอิจฉาที่สุด
ระหว่างทาง สิ่งเดียวที่สร้างความบันเทิงให้เราสองคน
คือ จอสี่เหลี่ยม ที่มีภาพเปลี่ยนไปเรื่อยๆ
Janin ว่าชอบโทรทัศน์เครื่องนี้จัง
เราว่า มันมีแค่ช่องเดียวนะ
Janin บอก ‘บางครั้งเราควรไม่มีทางเลือกบ้าง’
เวลาผ่านไปช้าๆ
เสียงล้อกระทบกับรางเหล็กดังสม่ำเสมอ
เราหยิบขนมที่เตรียมมาจากกระเป๋า
เปิดกล่องออกมา มีซองพลาสติกสองซอง
เราแบ่งให้ Janin หนึ่งซอง
มือเราหยิบขนม ตามองที่โทรทัศน์เครื่องเดิม
ขณะที่หยิบขนมชิ้นต่อไป
เหลือบตามองเห็นตัวหนังสือข้างซองพลาสติกใส
‘SHARE HAPPINESS’
เราชี้ให้ Janin ดู
Janin ยิ้มกว้าง มองที่ซองของตัวเอง
เราต่างถ่ายรูปซองขนมของตัวเอง
และเก็บใส่กระเป๋าตัวเองในช่องที่สำคัญ
เครื่องปรับอากาศบนตู้รถไฟทำงานได้ดีเยี่ยม
Janin เตรียมการมาพร้อมกว่าเรา
ทั้งกางเกงขายาว เสื้อแจ็คเก็ต
ถุงเท้าหนาและผ้าพันคอ
คนเมืองหนาวยังเกือบทนไม่ได้กับอุณหภูมินี้
เราคนเมืองร้อน กับเสื้อยืดบางๆ
และกางเกงขาสั้น
ตอนนี้นิ้วมือทั้งหมดเกือบขยับไม่ได้
ตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง
จนความมืดปกคลุมทั้งหมด
นั่นหมายถึงรายการโทรทัศน์บอกลาเราสองคนแล้ว
เจ้าหน้าที่รถไฟมาจัดที่นอน
Janin ให้กางเกงขายาวเราไว้หนึ่งตัว
เผื่อเราทนอากาศหนาวไม่ไหวในตอนกลางคืน
เราสองคนกล่าว ราตรีสวัสดิ์
ภาพบนจอโทรทัศน์มาพร้อมกับแสงสว่างของเช้าวันใหม่
เราดริปกาแฟง่ายๆสำหรับสองคน
กาแฟหอมกว่าทุกวัน
อาจเพราะภาพแปลกตาริมหน้าต่าง
หรืออาจเพราะมีเพื่อนร่วมทางที่ดี
Janin บอกว่าโชคดีมากที่เราเจอกัน
เพราะกาแฟที่เตรียมมาสำหรับการเดินทาง เพิ่งหมดไปเมื่อวานนี้
โชคดีเราติดกาแฟดีๆมาด้วย
มันไม่ ‘บังเอิญ’ อีกใช่มั้ย
ถึงแม้อาทิตย์จะขึ้นแล้ว
ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศยังคงหนาวเกินไปสำหรับเราอยู่ดี
วิธีเพิ่มความอบอุ่นให้ตัวเองมีวิธีเดียว
คือออกไปยืนบริเวณรอยต่อของขบวน
รับความอบอุ่นโดยตรงจากแสงแดด
เราชอบมองฟ้า
แสงแดดขณะนั้นยังเป็นสีส้ม
ส่องลงที่ต้นยางข้างทาง
สวยจนอยากบอกใครซักคน
คำถาม ‘ฟ้าตรงไหนเป็นสีฟ้า’
จากหนังสือเล่มหนึ่งที่เคยอ่านตอนเด็ก ดังขึ้นทุกครั้งที่มีเวลาอยู่กับตัวเอง
วันนี้ก็เช่นกัน
Janin มีแผนคร่าวๆคือจะไปเยี่ยมเพื่อน
ที่สุไหงปัตตานี หนึ่งสถานีก่อนบัตเตอร์เวิร์ธ
เมื่อเราข้ามแดนสู่ประเทศมาเลเซีย
Janin พยายามติดต่อเพื่อน
แต่ไม่สามารถติดต่อได้
Janin จึงเปลี่ยนแผนสู่บัตเตอร์เวิร์ธ
นั่นหมายความว่า เรายังไม่ต้องบอกลากันเร็วๆนี้
นี่ก็ไม่ ‘บังเอิญ’ ใช่มั้ย
Janin มาเยี่ยมเยียนบัตเตอร์เวิร์ธแล้ว 4 ครั้ง
ถามเราว่าเรารู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่บ้าง
‘เราไม่รู้อะไรเลย
ไม่รู้ว่า บัตเตอร์เวิร์ธเป็นอะไรกับจอร์จทาวน์
และจอร์จทาวน์เป็นอะไรกับปีนัง’
Janin คงสงสารคนตาบอดที่ไม่รู้อะไร
Janin พาเราข้ามเรือเฟอร์รี่
พาเดินไปขอแผนที่ที่ Tourists Information
นึกว่าจะทิ้งกันที่นี่แล้ว
แต่สุดท้ายพาเรามาถึงโฮสเทลนึง
เจรจาราคา
สรุป เรานอนที่นี่ในห้องไพรเวท
55 ริงกิต สำหรับสองคน
เตียงคิงส์ไซส์ เครื่องปรับอากาศ ห้องน้ำรวม
สมเหตุสมผล
หลังจากรู้ว่า Janin ไม่ได้ทิ้งเราไปไหน
เราก็ไม่ไยดีกับแผนที่นักท่องเที่ยวที่ได้มาอีก
แค่ทำตัวเป็นผู้ตามที่ดี
ก็เท่านั้น
ใครคนหนึ่งบอกเราว่าคำจำกัดความของปีนังคือ ‘Yum’
เราออกมากินอาหารอินเดีย
และเดินเล่นกันเรื่อยเปื่อย
Janin มาที่นี่ครั้งสุดท้ายเมื่อปีที่แล้ว
บอกว่าหลายอย่างเปลี่ยนไป
แน่นอน..แม้แต่ตัวเรายังเปลี่ยนแปลง
สิ่งอื่นก็ยากจะควบคุม
หลายครั้งที่ Janin พยายามอธิบายความเป็นมาเป็นไปของที่ต่างๆ
แต่สายตาเราคงเหม่อลอยจน Janin จับได้
เราเป็นเหมือนเด็กที่ไม่ตั้งใจเรียนเวลาครูสอน
Janin ตั้งคำถามว่า อะไรที่เราสนใจเวลาเราเดินทาง
เรานิ่งอยู่นาน
เนื่องจากเราเป็นนักท่องเที่ยวที่ขี้เกียจอย่างรุนแรง
เราไม่ได้สนใจประวัติศาสตร์
ไม่ได้สนใจวัดวาอาราม
ไม่สนใจอาหาร
Janin ถามว่าเราจะอยู่ที่ปีนังกี่วัน
เราตอบไม่ได้
ใจนึงก็ต้องการรู้จักปีนังให้ลึกซึ้ง
แต่หัวใจที่ตื่นเต้นกับปลายทางต่อไปมันเร่งเร้าให้เราต้องออกจากปีนังให้เร็วที่สุด
เราชอบช่วงเวลาที่แอลกอฮอล์ทำหน้าที่ของมันแค่พองาม
ไม่มากจนเมามาย
ไม่น้อยจนบางเบา
ขณะที่นั่งดื่มกับ ‘ปอ’ ที่ The Yard
‘ปอ’ คือเพื่อนคนหนึ่ง
จะว่าเป็น ‘เพื่อนกิน’ ก็คงได้
เพราะเรานั่งกินดื่มและสนทนากันเป็นประจำ
จะว่าเป็น ‘เพื่อนตาย’ หรือไม่เราก็ไม่แน่ใจ
เพราะเรากับปอคงไม่อยากตายไปพร้อมกัน
ปอนั่งเขียนชื่อเกาะที่ไม่โด่งดังแต่ปอคุ้นเคยลงในแผ่นกระดาษ
เกือบสิบแผ่น
ปอยื่นให้เรา
คล้ายว่าเราเล่นเกมส์กัน
เราตกลงกันว่า เมื่อเราออกจากปีนัง
ให้เราหยิบกระดาษมาหนึ่งแผ่น
นั่นคือ ‘ปลายทาง’ ต่อไปของเรา
เราแอบเห็นปอยกมือภาวนาให้เราจับได้สถานที่นึงที่ปอรักมาก
เมื่อ Janin ถามแผนการอยู่ที่ปีนัง
เราเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง
และบอกว่า เราตื่นเต้นกับเป้าหมายต่อไปของเรามากกว่าอยากรู้จักปีนังซะแล้ว
Janin ตื่นเต้นกับเราไปด้วย
และขอเป็นส่วนหนึ่งตอนที่เราจับฉลาก
เช้าตรู่ Janin พามาคาเฟ่ที่เรียบง่ายและเท่ห์มาก
สีขาวดำง่ายๆอย่างที่เราชอบ
Janin รู้ทางและเดาใจเราได้แล้ว
เราคงดูง่ายเกินไป
เราสองคนสั่งกาแฟดำเหมือนกัน
บนโต๊ะมีกระดาษที่ถูกขย้ำมาจนไม่อาจเดาได้
กระดาษเป็นสิบชิ้นที่วางอยู่บนโต๊ะ
เรากับ Janin ตื่นเต้นพอกัน
เราถาม Janin ว่าเราควรมีโอกาสจับได้กี่ครั้ง
Janin บอกสองครั้ง
เราจับชิ้นแรก ‘เกาะสุกร’
ปอชอบเลขคี่
เราชอบเลขคู่
เราขอจับอีกครั้ง
และคิดว่าไม่ว่าจะเป็นที่ใด เราจะไม่เปลี่ยนอีก
Por likes odd numbers.
เราจับครั้งที่สอง
‘เกาะพระทอง’
เกาะเล็กๆที่ปอรัก
เกาะเล็กๆที่ปอยกมือภาวนาอยากให้เราจับได้
เกาะเล็กๆที่เราอยากไปตามที่ปอต้องการ
ปลายทางต่อไป
‘เกาะพระทอง’
ไม่ ‘บังเอิญ’
หัวใจที่ต้องการอ้อมกอดจากทะเลเต็มที
เราตัดสินใจออกจากปีนังในตอนบ่าย
โฮสเทลโทรเรียกรถตู้ให้มารับที่หน้าโฮสเทลตอนบ่ายสามโมง
เราขอเลี้ยงเบียร์ Janin
เราดื่มกันตั้งแต่เที่ยงวัน
มีเวลาอีกสามชั่วโมง
Janin ว่าจริงๆก็ต้องการของตั๋วเดินทางวันที่ 21 เหมือนกัน แต่ตั๋วเต็ม
ไม่ ‘บังเอิญ’ แน่ๆ
เราสองคนจึงข้ามน้ำข้ามทะเลมาเจอกัน
เกือบถึงเวลารถมารับ
ถึงเวลาที่ต้องบอกลา
เราเพิ่งเริ่มกอดคนโดยไม่เคอะเขินเมื่อไม่นานมานี้
และรู้สึกว่าจะเสพย์ติดการกอดไปซะแล้ว
ทุกครั้งที่กอด เรารู้สึกอุ่นใจ
รู้สึกได้ยินเสียงหัวใจของใครอีกคน
เราบอกลากันกับ Janin
ใจหายและน้ำตาเอ่อเหมือนเคย
ใครบางคนถามเราว่า
ยังไม่ชินกับการจากลาอีกหรือ
เราเลือกที่จะไม่ชิน
เราต้องการมีอารมณ์ มีความรู้สึก
ถึงแม้จะต้องมีน้ำตาให้อายใคร
นั่นหมายถึงเรายังมีหัวใจ
ยินดีที่ได้รู้จัก Janin
Tagged , , , , , , ,

ROAD TRIP / CHIANGMAI / PAI

One night, I’m sitting there with half a bottle of Sang Som, ice and slices of lime.
The more interesting the conversations became, the less Sang Som was left in the bottle.
I had no idea what kind of special occasion the night was,
but a number of our previous guests had returned to the Yard and met each other again.
‘Colm’, an Irish guy, dropped by at The Yard.
He just wanted to say goodbye before heading Chiang Mai, which was his plan.
‘Sophie’ is a pretty short-haired British girl,
who travelled to Bangkok and left her love life behind.
That night, we offered to drive Colm to a bus station.
But somehow, I don’t know if was the effect of the Sang Som
or our thirst of travelling, the three of us decided to head to Chiang Mai the next day.
This trip was different from other trips I used to make
because driving was all I had to do.
Decision-making and planning what to eat or where to stay all lied in ‘Farangs’ hands.
That night we arrived in Chiang Mai around 8pm, not in the best condition.
Colm already had in his mind where he wanted to stay. The place was rated 4 stars in Tripadvisor.
Before we started to search for the hostel chosen by Colm,
we stopped at Nimman Road, where I feel the most familiar with.
The road is the coolest place to me, but the two Farangs didn’t seem to be excited at all.
Colm wanted to go to the Night Bazaar.
Then we hit back onto the road again.
This time, it’s a road I’ve never heard of before,
despite the fact that I’ve been in Chiang Mai so many times.
ZZ Hostel nests itself in a small alley, even more tiny than the Yard.
The place is an old building, and was once space for rent.
It’s now turned into an accommodation.
Colm discussed prices with the hostel, while Sophie and I were waiting.
Colm walked back to us with an offer of 300 Baht per room.
Bathroom, a fridge and a fan are available in a room for two.
Nothing we can say no to in this offer.
This price is something truly for Farangs.
I, as a Thai, had never been offered such good condition before.
The two Farangs let me decide which room I wanted to stay.
I didn’t catch the whole conversation, but something “cultural”.
So, I went to bed not understanding the whole thing.
Cultural difference does not hinder us from sharing our experiences.
I ended up sharing a room with Sophie.
Before we went to bed, after putting down our backpacks in the rooms,
the three of us, extremely hungry, walked down to talk to “Pi Boy”, the owner of the hostel.
Pi Boy brought out a map and explained places in that neighbourhood thoroughly.
While I was looking at Pi Boy talking, the picture of myself explaining places in Aree came into my mind.
Even though the direction explanation has been repeated hundreds of times by Pi Boy,
I believe that very moment would be the same for me and him.
That feeling of being tired to explain has never once occurred to us. ‘Thailand is our home’.
We should be good hosts when friends visit our home.
Colm, again, was the one who selected a restaurant for us that evening, Lemongrass.
One reason for this choice was that someone he met at the Yard had recommended the place, another was Tripadvisor.
The diner was full with foreigners. Both their menu and taste were designed for Farangs.
Farangs like “sweet and sour stir-fry”.
A bottle of beer for each of us, then we headed to bed.
A deep sleep that night helped us to recover from the long day of travelling.
In an early hour of the next morning, we woke up to hear school kids singing the Thai National Anthem,
the practice commonly done in public places in Thailand.
This hostel is opposite to a primary school and we could hear the kids’ noises.
We observed the lives of the school kids in front of us for quite a while.
Boy-scout uniforms and their handy sticks, a school musical band, and naggy teachers.
There was a similar memory in my head which I had thought was long gone.
My childhood came back to me again that day – kids playing and chatting while trying to stand in rows at the same time, teachers complaining.
Reminiscence sometimes fulfils our present.
Both of us had a shower, packed our bags and got ready for another journey though we weren’t sure where were we heading to.
I knocked on Colm’s room to say goodbye.
Crossroads bring different people to meet with each other, and then we have to say goodbye
Northwards we headed. On the way, we stopped by at an unknown waterfall.
After a sweaty walk, what appeared in front of us was a waterfall. We faced up the bright sky,
and suddenly we felt drops of rain. Sophie stood still, feeling the rain.
All we did was stare at a water strider, which was swimming upstream.
I pondered with myself, swimming upstream may require no reason.
Each of us then spent time with ourselves.
Sunlight seeped through the hills as if it wanted to inspire someone to think about something.
Along a steep and wavy road, the beauty of some of the curves took our breath away.
We stopped a bit and took some fresh air, while enjoying the greenery.
Our trip that day ended in ‘Pai’. Everyone knows Pai as a hippie place.
It was known for marijuana and ska music. I intended to be in the town just to say ‘hi’ to Pai after 8 years apart.
It had been 10 years since I first went to Pai.
Lots of things had changed, while some others were still the same.
A mountain there was bigger than my size, like it had been in the past.
A river seemed to be narrower.
The place where a cottage was once there, had turned into a bigger clay house.
I didn’t know whether a creek where I had chilled my beer was still there.
We spent some time there queitly. Only insects’ noises could be heard.
The mountain in front of me made me felt even smaller.
Later, both of us went to a market with a new bottle of Sangsom.
While we were enjoying ourselves, I spotted a long blonde-hair girl in a pink vest that we were familiar with.
It was ‘Katherina’ from Switzerland. We just said goodbye to each other a few days ago at the yard.
We invited her to join our table as a ‘friend’. We talked about ‘Matt’, ‘Chaouki’ and ‘Amine’, all were at the Yard.
The talk was like a good time at an alumni party. Both ‘Matt’ and ‘Kathrina’ escaped from their love lives to Thailand.
I thought to myself, maybe our Yard home is comfortable enough to be a shoulder for someone.
Again, we had to say goodbye. But we both knew it would not be the last time.
Another new morning in Pai, a mountain and Pai River lied in front of us.
It felt like the mountain was telling me to take a deep breath and relax.
I finished the book I took with me.
Late morning, Sophie and I set off again.
The question ‘where are we going’ came up again.
We decided to go see ‘Lulu’, another sister who had stayed at the Yard before she came to volunteer in Pai.
GPS directed us to a small village, where we just wanted to say ‘Hello Lulu’.
Lulu was busy trying to get the children to nap.
The place where Lulu volunteered is a daycare for both Thai and Farang children.
It was the time to say goodbye to the mountains.
We started to drive back to Bangkok.
I didn’t even remember when those mountains disappeared.
What still in my mind was the sky was incredibly beautiful.
It was decorated with fluffy clouds.
 .
.
.
.
ค่ำวันหนึ่งกับแสงโสมที่เหลือค่อนขวด
น้ำแข็ง และมะนาวฝาน
บทสนทนาเริ่มสนุกขึ้น เมื่อแสงโสมพร่องลง
บรรดาแขกเก่า ที่เคยพักพิง กลับมาทักทายกันหลายคน
 ‘คอลลิม’ หนุ่มไอร์แลนด์
กลับมาแค่จะมาทักทาย ก่อนเดินทางไปเชียงใหม่ ตามแผน
‘โซฟี’ สาวผมสั้น หน้าตาดี จากเกาะอังกฤษ
ที่หนีรักมากรุงเทพ
เราอาสาจะไปส่งคอลลิม ที่สถานีขนส่งในค่ำวันนั้น
แต่ด้วยฤทธิ์ของแสงโสม
หรือด้วยหัวใจที่กระหายการเดินทาง
ตอบไม่ได้
เราสามคนตกลงกันว่าจะเดินทางไป ‘เชียงใหม่’
ในวัน ‘พรุ่งนี้’
การเดินทางครั้งนี้แตกต่างจากเคย
เรารับหน้าที่ขับรถเท่านั้น
ปล่อยให้ ‘ฝรั่ง’ ตัดสินใจ วางแผน
การกิน การนอน
คืนแรกเรามาถึงเชียงใหม่ในสภาพ สะบักสะบอม
ราวสองทุ่ม
คอลลิม บอกมีที่พักในใจแล้ว
ดูจาก Tripadvisor เป็นอันดับ 4 เชียวนะ
ก่อนเดินทางตามหาโฮสเทลที่คอลลิมบอก
เราจอดรถตั้งหลักที่ นิมมานฯ ก่อน
เนื่องจากเป็นแหล่งที่คุ้นเคยที่สุด
ที่ๆเราคิดว่าเจ๋ง
ฝรั่งดูเฉยๆ
ยังคงยืนยันจะไป ไนท์ บาร์ซา
เราพากันขับรถสู่ถนนที่เราไม่รู้จักมาก่อน
ทั้งๆที่มาเชียงใหม่นับครั้งไม่ถ้วน
ZZ Hostel อยู่ในซอกหลีบยิ่งกว่า The Yard
เป็นตึกห้องเช่าเก่า ที่เอามาดัดแปลงให้พักรายวัน
คอลลิม รับหน้าที่เป็นคนเจรจาห้องพัก
เรากับโซฟี ได้แต่นั่งรอ
คอลลิม กลับมากับข้อเสนอ
300 บาท ต่อห้อง ต่อคืน สำหรับ 2 คน
พร้อมห้องน้ำ ตู้เย็น และ พัดลม
ถามว่าเราโอเคมั้ย
มีอะไรต้องปฏิเสธ
ราคาที่ได้มาเป็นราคา ฝรั่ง จริงๆ
เราคนไทย ไม่คยหาที่พักได้ในราคาถูกขนาดนี้มาก่อน
ฝรั่งสองคนให้เราตัดสินใจว่าอยากนอนห้องไหน
พูดกันไม่เข้าใจ รู้เพียงว่ามีวัฒนธรรมอะไรซักอย่างไม่รู้
สรุปว่า นอนทั้งๆที่ไม่เข้าใจ
วัฒนธรรมที่แตกต่าง หาใช่ปัญาหาในการใช้ชีวิตร่วมกัน
เรานอนกับโซฟี
หลังจากเก็บสัมภาระเรียบร้อย
เราสามคนในสภาพหิวโซ
ลงมาถาม ‘พี่บอย’
เจ้าของโฮสเทล
พี่บอยหยิบแผนที่ อธิบายฉะฉาน
ขณะที่นั่งมองพี่บอยอธิบาย
ราวกับมองกระจกสะท้อน วันที่เราอธิบายร้านรวงในซอยอารีย์ไม่มีผิด
ถึงแม้จะพูดมาเป็นร้อยครั้ง
เราเชื่อว่า พี่บอยก็คงเหมือนเรา
คือยังไม่รู้สึกเบื่อหน่ายกับการอธิบายทาง
‘ประเทศไทย คือบ้านเรา’
เพื่อนมาเที่ยวบ้านทั้งที เราควรเป็นเจ้าบ้านที่ดี
คอลลิมเลือกร้านสำหรับอาหารมื้อนี้อีกครั้ง
‘Lemongrass’
เหตุผลคือ ใครคนนึงที่คอลลิมเจอที่ The Yard
บอกว่าร้านนี้ดี
และอีกเหตุผลหลักคือ Tripadvisor ก็บอกอย่างนั้นเหมือนกัน
ทั้งร้านมีแต่ฝรั่ง
เมนูและรสชาดเป็นแบบฝรั่ง
ฝรั่งชอบ ‘ผัดเปรี้ยวหวาน’
เรากินเบียร์คนละขวดก่อนนอน
หลับสบายจากความเหนื่อยล้า
เช้าตรู่ เราตื่นจากเสียงเด็กเคารพธงชาติตอนเช้า
เนื่องจากโฮสเทลนี้อยู่ตรงข้ามกับโรงเรียนประถม
เสียงเด็กเจี๊ยวจ๊าว ตามภาษาเด็ก
เราตื่นมาแอบดูชีวิตวัยเด็กอยู่นานสองนาน
ชุดลูกเสือ ไม้พอง วงโยธวาทิตย์
คุณครูที่ช่างบ่นเหลือเกิน
ความทรงจำที่จางมาแล้ว
เราเห็นตัวเราในวันนั้น
เด็กที่เล่นกับเพื่อนในแถว
คุยกันระหว่างครูบ่น
บางที่ชีวิตปัจจุบันก็ต้องการอดีตนะ
เราสองคนอาบน้ำ เก็บกระเป๋า
พร้อมเดินทาง
ทั้งที่ยังไม่แน่ใจว่าจะไปไหนกัน
เราเคาะประตูห้องคอลลิม
เพื่อ ‘บอกลา’
ชีวิตเรามีเส้นตัดให้พบกัน
และมีทางแยกให้เราต้องบอกลา
เราสองคนขับรถมุ่งหน้าขึ้นเหนือ
ระหว่างทาง เราแวะน้ำตกเล็กๆ
ไม่มีชื่อเสียงโด่งดัง
เดินเท้าแค่เหงื่อเริ่มผุด
สิ่งที่เราเห็นคือ น้ำที่ตกมาจากผาสูง
เราเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ยังมีแสงสว่างจ้า
จู่ๆ เม็ดฝนก็พร่ำลงมา
โซฟียืนรับฝนแบบไม่สะทกสท้าน
เราได้แต่นั่งมองจิงโจ้น้ำ
ที่พยายามว่ายทวนน้ำ
อาจไม่มีเหตุผลใดๆ ที่จะว่ายทวนน้ำ
ต่างคนต่างให้เวลาตัวเอง
กระทั่งฝนหยุดตก
แสงแดดก็ส่องผ่านช่องเขาลงมา
เหมือนจะให้ใครบางคน คิดอะไรบางอย่าง
ระหว่างทางชันและคดเคี้ยว
เราพบกับบางช่วงโค้งที่สวยงามเหลือเกิน
เราแวะพัก สูดลมหายใจ
คุยกับต้นไม้แค่พอหอมปากหอมคอ
เราเดินทางมาจบที่ ‘ปาย’
ใครๆว่าปายเป็นเมือง ฮิปปี้
ก่อนหน้านี้โด่งดัง เรื่อง กัญชา และ เพลงสกา
เรามาครั้งนี้ ตั้งใจแค่จะมา ‘สวัสดี’ ปาย
หลังจากไม่ได้เจอกันมาแปดปี
เรามาปายครั้งแรกเมื่อ 10 ปีก่อน
หลายอย่างเปลี่ยนไป
บางคนยังคงอยู่
ภูเขายังใหญ่กว่าเราเหมือนเดิม
เหมือนแม่น้ำเล็กลง
กระท่อมหลังเล็กที่เคยอยู่ กลายเป็นบ้านดินหลังใหญ่ขึ้น
ลำธารเล็กๆที่เคยแช่เบียร์ ยังอยู่ไหม ไม่รู้
เราใช้ชีวิตเงียบมากๆที่นี่
มีแต่เสียงแมลงเบาๆ
ภูเขาด้านหน้าทำให้เรารู้สึกตัวเล็กลงไปอีก
เราสองคนออกไปนั่งที่ตลาด กับแสงโสมแบนใหม่
ระหว่างกำลังสบาย
สายตาเหลือบไปเห็น ฝรั่งผมบลอนด์ ยาว กับเสื้อกล้ามสีชมพู ที่คุ้นตา
‘แคทรีน่า’ สาวสวิซเซอแลนด์
ที่เพิ่งบอกลากันเมื่อสองสามวันก่อนที่ The Yard
เราโผกอดกัน ด้วยความดีใจและประหลาดใจ
ชวนกันร่วมโต๊ะดื่มกัน ในฐานะ ‘เพื่อน’
เราคุยกันถึง ‘แมท’ คุยถึง ‘ชัคกี’ และ ‘อามีน’
ทั้งหมดจาก The Yard
คุยกันสนุกราวกับงานเลี้ยงรุ่นศิษย์เก่า
ทั้ง ‘แมท’ และ ‘แคทรีน่า’ ก็หนีรักมาเมืองไทย
แอบคิดเล่นๆว่าบ้านเราคงอบอุ่นพอที่จะต้อนรับใครซักคนที่บอบช้ำ
เราบอกลากันอีกครั้ง
เราต่างรู้ว่า ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย
เช้าวันใหม่ที่ปาย
ภาพตรงหน้าคือ ภูเขา แม่น้ำปาย
เหมือนภูเขาบอกเราว่า ให้หายใจเข้าลึกๆ
และผ่อนคลาย
อ่านหน้งสือเล่มที่เตรียมไปจนจบ
สายวันนั้น เรากับโซฟี ออกเดินทางอีกครั้ง
คำถามว่า ‘เรากำลังจะไปไหนกัน’
เกิดขึ้นบ่อยจนไม่รู้ว่ากี่ครั้ง
เราตัดสินใจเดินทางไปเยี่ยม ‘ลูลู’
พี่น้อง The Yard อีกคน ที่เคยแวะมาพัก ทักกัน
ก่อนเดินทางมาเป็นอาสาสมัครที่ปาย
เราตาม GPS มาในหมู่บ้านเล็กๆ
เพียงแค่อยากจะมา ‘Hello Lulu’
ลูลูกำลังวุ่นวายกับการพาเด็กๆนอนกลางวัน
ที่ที่ลูลูทำงานเป็นสถานรับเลี้ยงเด็กเล็ก
มีทั้งเด็กไทย เด็กฝรั่ง
เราบอกลาลูลู
ถึงเวลาที่ต้องบอกลา ภูเขา
เราขับรถย้อนกลับเข้ากรุงเทพ
จำไม่ได้ว่าภูเขาตรงหน้าหายไปตั้งแต่เมื่อไร
ที่จำได้คือ
ฟ้าวันนั้นสวยมาก
ฟ้าสวย เมื่อมีก้อนเมฆปุย
Tagged , ,