Tag Archives: Chiangmai

ROAD TRIP / CHIANGMAI / PAI

One night, I’m sitting there with half a bottle of Sang Som, ice and slices of lime.
The more interesting the conversations became, the less Sang Som was left in the bottle.
I had no idea what kind of special occasion the night was,
but a number of our previous guests had returned to the Yard and met each other again.
‘Colm’, an Irish guy, dropped by at The Yard.
He just wanted to say goodbye before heading Chiang Mai, which was his plan.
‘Sophie’ is a pretty short-haired British girl,
who travelled to Bangkok and left her love life behind.
That night, we offered to drive Colm to a bus station.
But somehow, I don’t know if was the effect of the Sang Som
or our thirst of travelling, the three of us decided to head to Chiang Mai the next day.
This trip was different from other trips I used to make
because driving was all I had to do.
Decision-making and planning what to eat or where to stay all lied in ‘Farangs’ hands.
That night we arrived in Chiang Mai around 8pm, not in the best condition.
Colm already had in his mind where he wanted to stay. The place was rated 4 stars in Tripadvisor.
Before we started to search for the hostel chosen by Colm,
we stopped at Nimman Road, where I feel the most familiar with.
The road is the coolest place to me, but the two Farangs didn’t seem to be excited at all.
Colm wanted to go to the Night Bazaar.
Then we hit back onto the road again.
This time, it’s a road I’ve never heard of before,
despite the fact that I’ve been in Chiang Mai so many times.
ZZ Hostel nests itself in a small alley, even more tiny than the Yard.
The place is an old building, and was once space for rent.
It’s now turned into an accommodation.
Colm discussed prices with the hostel, while Sophie and I were waiting.
Colm walked back to us with an offer of 300 Baht per room.
Bathroom, a fridge and a fan are available in a room for two.
Nothing we can say no to in this offer.
This price is something truly for Farangs.
I, as a Thai, had never been offered such good condition before.
The two Farangs let me decide which room I wanted to stay.
I didn’t catch the whole conversation, but something “cultural”.
So, I went to bed not understanding the whole thing.
Cultural difference does not hinder us from sharing our experiences.
I ended up sharing a room with Sophie.
Before we went to bed, after putting down our backpacks in the rooms,
the three of us, extremely hungry, walked down to talk to “Pi Boy”, the owner of the hostel.
Pi Boy brought out a map and explained places in that neighbourhood thoroughly.
While I was looking at Pi Boy talking, the picture of myself explaining places in Aree came into my mind.
Even though the direction explanation has been repeated hundreds of times by Pi Boy,
I believe that very moment would be the same for me and him.
That feeling of being tired to explain has never once occurred to us. ‘Thailand is our home’.
We should be good hosts when friends visit our home.
Colm, again, was the one who selected a restaurant for us that evening, Lemongrass.
One reason for this choice was that someone he met at the Yard had recommended the place, another was Tripadvisor.
The diner was full with foreigners. Both their menu and taste were designed for Farangs.
Farangs like “sweet and sour stir-fry”.
A bottle of beer for each of us, then we headed to bed.
A deep sleep that night helped us to recover from the long day of travelling.
In an early hour of the next morning, we woke up to hear school kids singing the Thai National Anthem,
the practice commonly done in public places in Thailand.
This hostel is opposite to a primary school and we could hear the kids’ noises.
We observed the lives of the school kids in front of us for quite a while.
Boy-scout uniforms and their handy sticks, a school musical band, and naggy teachers.
There was a similar memory in my head which I had thought was long gone.
My childhood came back to me again that day – kids playing and chatting while trying to stand in rows at the same time, teachers complaining.
Reminiscence sometimes fulfils our present.
Both of us had a shower, packed our bags and got ready for another journey though we weren’t sure where were we heading to.
I knocked on Colm’s room to say goodbye.
Crossroads bring different people to meet with each other, and then we have to say goodbye
Northwards we headed. On the way, we stopped by at an unknown waterfall.
After a sweaty walk, what appeared in front of us was a waterfall. We faced up the bright sky,
and suddenly we felt drops of rain. Sophie stood still, feeling the rain.
All we did was stare at a water strider, which was swimming upstream.
I pondered with myself, swimming upstream may require no reason.
Each of us then spent time with ourselves.
Sunlight seeped through the hills as if it wanted to inspire someone to think about something.
Along a steep and wavy road, the beauty of some of the curves took our breath away.
We stopped a bit and took some fresh air, while enjoying the greenery.
Our trip that day ended in ‘Pai’. Everyone knows Pai as a hippie place.
It was known for marijuana and ska music. I intended to be in the town just to say ‘hi’ to Pai after 8 years apart.
It had been 10 years since I first went to Pai.
Lots of things had changed, while some others were still the same.
A mountain there was bigger than my size, like it had been in the past.
A river seemed to be narrower.
The place where a cottage was once there, had turned into a bigger clay house.
I didn’t know whether a creek where I had chilled my beer was still there.
We spent some time there queitly. Only insects’ noises could be heard.
The mountain in front of me made me felt even smaller.
Later, both of us went to a market with a new bottle of Sangsom.
While we were enjoying ourselves, I spotted a long blonde-hair girl in a pink vest that we were familiar with.
It was ‘Katherina’ from Switzerland. We just said goodbye to each other a few days ago at the yard.
We invited her to join our table as a ‘friend’. We talked about ‘Matt’, ‘Chaouki’ and ‘Amine’, all were at the Yard.
The talk was like a good time at an alumni party. Both ‘Matt’ and ‘Kathrina’ escaped from their love lives to Thailand.
I thought to myself, maybe our Yard home is comfortable enough to be a shoulder for someone.
Again, we had to say goodbye. But we both knew it would not be the last time.
Another new morning in Pai, a mountain and Pai River lied in front of us.
It felt like the mountain was telling me to take a deep breath and relax.
I finished the book I took with me.
Late morning, Sophie and I set off again.
The question ‘where are we going’ came up again.
We decided to go see ‘Lulu’, another sister who had stayed at the Yard before she came to volunteer in Pai.
GPS directed us to a small village, where we just wanted to say ‘Hello Lulu’.
Lulu was busy trying to get the children to nap.
The place where Lulu volunteered is a daycare for both Thai and Farang children.
It was the time to say goodbye to the mountains.
We started to drive back to Bangkok.
I didn’t even remember when those mountains disappeared.
What still in my mind was the sky was incredibly beautiful.
It was decorated with fluffy clouds.
 .
.
.
.
ค่ำวันหนึ่งกับแสงโสมที่เหลือค่อนขวด
น้ำแข็ง และมะนาวฝาน
บทสนทนาเริ่มสนุกขึ้น เมื่อแสงโสมพร่องลง
บรรดาแขกเก่า ที่เคยพักพิง กลับมาทักทายกันหลายคน
 ‘คอลลิม’ หนุ่มไอร์แลนด์
กลับมาแค่จะมาทักทาย ก่อนเดินทางไปเชียงใหม่ ตามแผน
‘โซฟี’ สาวผมสั้น หน้าตาดี จากเกาะอังกฤษ
ที่หนีรักมากรุงเทพ
เราอาสาจะไปส่งคอลลิม ที่สถานีขนส่งในค่ำวันนั้น
แต่ด้วยฤทธิ์ของแสงโสม
หรือด้วยหัวใจที่กระหายการเดินทาง
ตอบไม่ได้
เราสามคนตกลงกันว่าจะเดินทางไป ‘เชียงใหม่’
ในวัน ‘พรุ่งนี้’
การเดินทางครั้งนี้แตกต่างจากเคย
เรารับหน้าที่ขับรถเท่านั้น
ปล่อยให้ ‘ฝรั่ง’ ตัดสินใจ วางแผน
การกิน การนอน
คืนแรกเรามาถึงเชียงใหม่ในสภาพ สะบักสะบอม
ราวสองทุ่ม
คอลลิม บอกมีที่พักในใจแล้ว
ดูจาก Tripadvisor เป็นอันดับ 4 เชียวนะ
ก่อนเดินทางตามหาโฮสเทลที่คอลลิมบอก
เราจอดรถตั้งหลักที่ นิมมานฯ ก่อน
เนื่องจากเป็นแหล่งที่คุ้นเคยที่สุด
ที่ๆเราคิดว่าเจ๋ง
ฝรั่งดูเฉยๆ
ยังคงยืนยันจะไป ไนท์ บาร์ซา
เราพากันขับรถสู่ถนนที่เราไม่รู้จักมาก่อน
ทั้งๆที่มาเชียงใหม่นับครั้งไม่ถ้วน
ZZ Hostel อยู่ในซอกหลีบยิ่งกว่า The Yard
เป็นตึกห้องเช่าเก่า ที่เอามาดัดแปลงให้พักรายวัน
คอลลิม รับหน้าที่เป็นคนเจรจาห้องพัก
เรากับโซฟี ได้แต่นั่งรอ
คอลลิม กลับมากับข้อเสนอ
300 บาท ต่อห้อง ต่อคืน สำหรับ 2 คน
พร้อมห้องน้ำ ตู้เย็น และ พัดลม
ถามว่าเราโอเคมั้ย
มีอะไรต้องปฏิเสธ
ราคาที่ได้มาเป็นราคา ฝรั่ง จริงๆ
เราคนไทย ไม่คยหาที่พักได้ในราคาถูกขนาดนี้มาก่อน
ฝรั่งสองคนให้เราตัดสินใจว่าอยากนอนห้องไหน
พูดกันไม่เข้าใจ รู้เพียงว่ามีวัฒนธรรมอะไรซักอย่างไม่รู้
สรุปว่า นอนทั้งๆที่ไม่เข้าใจ
วัฒนธรรมที่แตกต่าง หาใช่ปัญาหาในการใช้ชีวิตร่วมกัน
เรานอนกับโซฟี
หลังจากเก็บสัมภาระเรียบร้อย
เราสามคนในสภาพหิวโซ
ลงมาถาม ‘พี่บอย’
เจ้าของโฮสเทล
พี่บอยหยิบแผนที่ อธิบายฉะฉาน
ขณะที่นั่งมองพี่บอยอธิบาย
ราวกับมองกระจกสะท้อน วันที่เราอธิบายร้านรวงในซอยอารีย์ไม่มีผิด
ถึงแม้จะพูดมาเป็นร้อยครั้ง
เราเชื่อว่า พี่บอยก็คงเหมือนเรา
คือยังไม่รู้สึกเบื่อหน่ายกับการอธิบายทาง
‘ประเทศไทย คือบ้านเรา’
เพื่อนมาเที่ยวบ้านทั้งที เราควรเป็นเจ้าบ้านที่ดี
คอลลิมเลือกร้านสำหรับอาหารมื้อนี้อีกครั้ง
‘Lemongrass’
เหตุผลคือ ใครคนนึงที่คอลลิมเจอที่ The Yard
บอกว่าร้านนี้ดี
และอีกเหตุผลหลักคือ Tripadvisor ก็บอกอย่างนั้นเหมือนกัน
ทั้งร้านมีแต่ฝรั่ง
เมนูและรสชาดเป็นแบบฝรั่ง
ฝรั่งชอบ ‘ผัดเปรี้ยวหวาน’
เรากินเบียร์คนละขวดก่อนนอน
หลับสบายจากความเหนื่อยล้า
เช้าตรู่ เราตื่นจากเสียงเด็กเคารพธงชาติตอนเช้า
เนื่องจากโฮสเทลนี้อยู่ตรงข้ามกับโรงเรียนประถม
เสียงเด็กเจี๊ยวจ๊าว ตามภาษาเด็ก
เราตื่นมาแอบดูชีวิตวัยเด็กอยู่นานสองนาน
ชุดลูกเสือ ไม้พอง วงโยธวาทิตย์
คุณครูที่ช่างบ่นเหลือเกิน
ความทรงจำที่จางมาแล้ว
เราเห็นตัวเราในวันนั้น
เด็กที่เล่นกับเพื่อนในแถว
คุยกันระหว่างครูบ่น
บางที่ชีวิตปัจจุบันก็ต้องการอดีตนะ
เราสองคนอาบน้ำ เก็บกระเป๋า
พร้อมเดินทาง
ทั้งที่ยังไม่แน่ใจว่าจะไปไหนกัน
เราเคาะประตูห้องคอลลิม
เพื่อ ‘บอกลา’
ชีวิตเรามีเส้นตัดให้พบกัน
และมีทางแยกให้เราต้องบอกลา
เราสองคนขับรถมุ่งหน้าขึ้นเหนือ
ระหว่างทาง เราแวะน้ำตกเล็กๆ
ไม่มีชื่อเสียงโด่งดัง
เดินเท้าแค่เหงื่อเริ่มผุด
สิ่งที่เราเห็นคือ น้ำที่ตกมาจากผาสูง
เราเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ยังมีแสงสว่างจ้า
จู่ๆ เม็ดฝนก็พร่ำลงมา
โซฟียืนรับฝนแบบไม่สะทกสท้าน
เราได้แต่นั่งมองจิงโจ้น้ำ
ที่พยายามว่ายทวนน้ำ
อาจไม่มีเหตุผลใดๆ ที่จะว่ายทวนน้ำ
ต่างคนต่างให้เวลาตัวเอง
กระทั่งฝนหยุดตก
แสงแดดก็ส่องผ่านช่องเขาลงมา
เหมือนจะให้ใครบางคน คิดอะไรบางอย่าง
ระหว่างทางชันและคดเคี้ยว
เราพบกับบางช่วงโค้งที่สวยงามเหลือเกิน
เราแวะพัก สูดลมหายใจ
คุยกับต้นไม้แค่พอหอมปากหอมคอ
เราเดินทางมาจบที่ ‘ปาย’
ใครๆว่าปายเป็นเมือง ฮิปปี้
ก่อนหน้านี้โด่งดัง เรื่อง กัญชา และ เพลงสกา
เรามาครั้งนี้ ตั้งใจแค่จะมา ‘สวัสดี’ ปาย
หลังจากไม่ได้เจอกันมาแปดปี
เรามาปายครั้งแรกเมื่อ 10 ปีก่อน
หลายอย่างเปลี่ยนไป
บางคนยังคงอยู่
ภูเขายังใหญ่กว่าเราเหมือนเดิม
เหมือนแม่น้ำเล็กลง
กระท่อมหลังเล็กที่เคยอยู่ กลายเป็นบ้านดินหลังใหญ่ขึ้น
ลำธารเล็กๆที่เคยแช่เบียร์ ยังอยู่ไหม ไม่รู้
เราใช้ชีวิตเงียบมากๆที่นี่
มีแต่เสียงแมลงเบาๆ
ภูเขาด้านหน้าทำให้เรารู้สึกตัวเล็กลงไปอีก
เราสองคนออกไปนั่งที่ตลาด กับแสงโสมแบนใหม่
ระหว่างกำลังสบาย
สายตาเหลือบไปเห็น ฝรั่งผมบลอนด์ ยาว กับเสื้อกล้ามสีชมพู ที่คุ้นตา
‘แคทรีน่า’ สาวสวิซเซอแลนด์
ที่เพิ่งบอกลากันเมื่อสองสามวันก่อนที่ The Yard
เราโผกอดกัน ด้วยความดีใจและประหลาดใจ
ชวนกันร่วมโต๊ะดื่มกัน ในฐานะ ‘เพื่อน’
เราคุยกันถึง ‘แมท’ คุยถึง ‘ชัคกี’ และ ‘อามีน’
ทั้งหมดจาก The Yard
คุยกันสนุกราวกับงานเลี้ยงรุ่นศิษย์เก่า
ทั้ง ‘แมท’ และ ‘แคทรีน่า’ ก็หนีรักมาเมืองไทย
แอบคิดเล่นๆว่าบ้านเราคงอบอุ่นพอที่จะต้อนรับใครซักคนที่บอบช้ำ
เราบอกลากันอีกครั้ง
เราต่างรู้ว่า ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย
เช้าวันใหม่ที่ปาย
ภาพตรงหน้าคือ ภูเขา แม่น้ำปาย
เหมือนภูเขาบอกเราว่า ให้หายใจเข้าลึกๆ
และผ่อนคลาย
อ่านหน้งสือเล่มที่เตรียมไปจนจบ
สายวันนั้น เรากับโซฟี ออกเดินทางอีกครั้ง
คำถามว่า ‘เรากำลังจะไปไหนกัน’
เกิดขึ้นบ่อยจนไม่รู้ว่ากี่ครั้ง
เราตัดสินใจเดินทางไปเยี่ยม ‘ลูลู’
พี่น้อง The Yard อีกคน ที่เคยแวะมาพัก ทักกัน
ก่อนเดินทางมาเป็นอาสาสมัครที่ปาย
เราตาม GPS มาในหมู่บ้านเล็กๆ
เพียงแค่อยากจะมา ‘Hello Lulu’
ลูลูกำลังวุ่นวายกับการพาเด็กๆนอนกลางวัน
ที่ที่ลูลูทำงานเป็นสถานรับเลี้ยงเด็กเล็ก
มีทั้งเด็กไทย เด็กฝรั่ง
เราบอกลาลูลู
ถึงเวลาที่ต้องบอกลา ภูเขา
เราขับรถย้อนกลับเข้ากรุงเทพ
จำไม่ได้ว่าภูเขาตรงหน้าหายไปตั้งแต่เมื่อไร
ที่จำได้คือ
ฟ้าวันนั้นสวยมาก
ฟ้าสวย เมื่อมีก้อนเมฆปุย
Tagged , ,